Ege'ye her tatile gidişimde aynı şey oluyor. Bal, reçel, domates, biber ne varsa almak gibi ütopik girişimlerde bulunuyorum. Ve birileri, "aklını mı kaybettin" deyip tazeliğe doğallığa aç aklımı başıma getiriyor. Neyse ki benle aynı kafada birilerini buldum.

Günlerden Cuma. "Bu hafta ne çabuk geçti" dedim ve rahatladım. İçim kıpır kıpır telefona sarıldım. Telefondaki ses aç bitap, sakin bir gece geçirmek istiyor. Bense, dans etmek. Taviz vermiyorum, ikimize de iyi gelecek yeni bir yer biliyorum.

İtiraf ediyorum, karnım zil çaldığında susturucu olarak kullanacağım lezzetlerden değildi. Kararsız günlerimde "değişiklik olsun" diye seçerdim. Ama Falafelveggie'yi tattıktan sonra kararımı verdim. Falafelciyim.

Görür görmez önce renklerine vuruldum. Pantone'nin şeker şubesi gibiydi hepsi. Önce kararsız kaldım tabii. Renklerin verdiği baş dönmesi ile "Bunlar yenmiyor herhalde" tereddüdü bile yaşadım. Neyse ki her biri elde yapılan Loli'ler afiyetle yenilebiliyor.

Ne zamandır askıda giyilmeyi bekleyen güzel elbisemi giysem. Sevgilimle şarap kadehimi tokuştursam. Sohbet ede ede yemeğimizi yesek. Hatta yemek o kadar iyiymiş ki bir de garsondan şefe tebriklerimi iletmişim.  19 Nisan Perşembe akşamı, gel keyfim gel.

İyi kahve için ne yapmayı göze alırsın? Yol tepmek, sorun değil. Sıra beklemek, standart. Ya Çorba Nazisi misali karşısında hizada durmak?